امام عصر
نوشته شده توسط فاطمه يزداني در 16 آبان 1405 در آرامش
گاهی زندگی آدم را درست وسطِ ویرانیها رها میکند…
جایی که دیگر چیزی شبیه گذشته نیست؛
نه خانهای،
نه خاطرهای،
نه حتی دلی که مثل قبل آرام باشد.
اما من یاد گرفتهام که همیشه نباید برای آنچه از دست رفته، ایستاد و گریه کرد…
گاهی باید اشکهایت را پنهان کنی،
نفسی عمیق بکشی
و آرامآرام از میان تمام این خرابیها عبور کنی.
شاید خدا بعضی راهها را خراب میکند
تا ما را به راهی برساند که خودمان هیچوقت پیدایش نمیکردیم.
من میروم…
با دلی پر از زخم،
با چشمانی پر از خاطره،
اما هنوز با امیدی کوچک در قلبم؛
چون باور دارم
بعد از هر ویرانی،
دستی از آسمان هست
که دوباره زندگی را از نو میسازد.
و شاید تمام قصه همین باشد…
اینکه حتی وقتی همهچیز تمام شده به نظر میرسد،
هنوز میشود به خدا تکیه کرد
و دوباره از صفر شروع کرد.
فرم در حال بارگذاری ...
