✅«گریه‌ِ بی‌امان و مزارِ بی‌نشان»  

خداوند در قرآن کریم از سنگدلی و بهانه‌جویی کسانی پرده برمی‌دارد که در برابر حقیقت می‌ایستند و فریادِ مظلوم را برنمی‌تابند:  

«سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ»  

بر آنان یکسان است چه برایشان آمرزش بخواهی یا برایشان آمرزش نخواهی، هرگز خدا آنان را نخواهد آمرزید، که خدا مردم نافرمان را هدایت نمی‌کند.  

 منافقون، آیه ۶.  

فاجعه از آنجا آغاز می‌شود که طنینِ حزنِ صادقانه را برنمی‌تابند و مایهٔ آزارِ بانوی دو جهان می‌شوند؛ اما تناقض تلخِ تاریخ همین‌جا رقم می‌خورد: روزی از شدتِ گریه‌های مداومِ فاطمه (س) به ستوه آمدند و او را به بیرون شهر و بیت‌الاحزان راندند، و روزی دیگر، پس از رفتنش، مصلحت‌اندیشانه پرسیدند: «قبرش کجاست؟» غافل از اینکه مزارِ پنهان، سندِ زنده و تا ابد محکوم‌کنندهٔ بی‌وفاییِ همان مدعیان است.  

تا زنده بود، تابِ فغانش نداشتند  

چون رفت، رو به سوی مزارش گماشتند  

آن گریه خارِ دیدهٔ اهل نفاق بود  

این جست‌وجو، رسواییِ دور و فراق بود  

اَللّٰهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجْعَلْنا مِنْ أَهْلِ الْبَصِیرَةِ وَالْوَفاءِ لِفاطِمَةَ الزَّهْراءِ، وَثَبِّتْ أَقْدامَنا عَلَى الْحَقِّ یا أَرْحَمَ الرّاحِمِینَ…