✅وطن دوستی

«وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ:
و (به ياد آوريد) زمانى كه موسى به قوم خود گفت: اى قوم من! نعمت خدا را بر خود ياد آوريد،…»
(سوره مائده، آیه ۲۰)

اسلام وطن را نعمت و مسئولیت می‌داند؛ جایی که انسان در آن پرورش یافته، امنیت یافته و هویت او شکل گرفته است. وطن‌دوستی در منطق اخلاقی و دینی، نه تعصّب کورکورانه، بلکه پاسداری خردمندانه از سرزمین، مردم و ارزش‌هایی است که یک جامعه را زنده نگه می‌دارد.

وطن‌دوستی یعنی انسان بداند امنیت امروز او نتیجه تلاش نسل‌های پیش از اوست، و برای حفظ آن، خود نیز مسئول است. در روزهای آرامی، با ساختن و تلاش؛ و در روزهای سختی، با همبستگی و دفاع عاقلانه، اخلاق در میدان مقاومت وطن‌دوستی را به عنوان یک فضیلت معرفی می‌کند، زیرا سرزمین پایگاه کرامت، فرهنگ، خانواده و آینده انسان است.

وطن‌دوستی، دشمن‌دوستی نیست؛ بلکه پاسداری از خانه‌ای است که خداوند آن را میدان امتحان، رشد و مسئولیت انسان قرار داده است.

هرکس به اندازه توان خود در آبادانی و حفظ آن سهم دارد.